Cinnabon, η συγχωρεμένη αμαρτία!

Προ καιρού είχα βρεθεί στην Πλατεία Κοραή για ένα ραντεβού. Καθίσαμε στο Cinnabon και ως εκ τούτου, η παρέα μου με κέρασε εκτός από καφέ, κι ένα Cinnabon Classic Roll. Η αλήθεια είναι ότι στραβοκατάπια βλέποντας την τιμή (3,20 για ένα ρολλάκι κανέλας που δε μου πολυγέμισε το μάτι), αλλά εφόσον ήταν κέρασμα δεν μ’ έπαιρνε να κάνω και σχόλια.

Ομολογώ ότι δεν είχε τύχει να βρεθώ στο συγκεκριμένο κατάστημα ως τότε, πράγμα που σημαίνει φυσικά ότι δεν είχα ξαναδοκιμάσει Cinnabon στη ζωή μου. Το κοντινότερο πράγμα που είχα γευτεί ήταν τα κλασσικά ρολλά με κανέλλα και σταφίδα από το φούρνο, γι’ αυτό και αρχικά θεώρησα υπερεκτιμημένο και πανάκριβο το συγκεκριμένο γλυκάκι.

Όμως αμαρτία ομολογουμένη αμαρτία ουκ έστι, κι έτσι λοιπόν ομολογώ και μετανοώ: Ήταν ό,τι ωραιότερο έχω φάει σε γλυκό τον τελευταίαο καιρό, κι όποιος έχει περάσει από εκεί και το έχει δοκιμάσει ξέρει καλά για τι πράγμα μιλάω.

Όπως ήταν αναμενόμενο, με το που επέστρεψα στο σπίτι, βάλθηκα να βρω συνταγή όσο πιο κοντά στην αυθεντική.

Εύκολο; Καθόλου.

Αν κάνετε τον κόπο να ψάξετε online σε ανάλογα site (βάλτε στην αναζήτηση cinnabon copycat recipe), θα δείτε ότι υπάρχουν δεκάδες για να μην πω εκατοντάδες συνταγές που ορκίζονται ότι είναι the real thing, or the closest to the real thing you can get.

Τα βασικά υλικά είναι πάνω-κάτω σε όλες τα ίδια, αλλά ο ένας μάγειρας λέει το τάδε μυστικό, ο άλλος το δείνα, ο παραπέρα επιμένει πως τη διαφορά την κάνει το αλεύρι, ο παρακεί πως για όλα παίζουν ρόλο οι αναλογίες βούτυρου και η υφή της ζύμης… Μύλος δηλαδή.

Μετά από μερικές αποτυχημένες ως ημιαποτυχημένες προσπάθειες να αναπαράγω την απολαυστική γεύση που μου χάρισε το αυθεντικό Cinnabon, έπεσα πάνω σε μια συνταγή και είπα “ίσως εδώ δούμε φως”.

Continue reading