Σπανακοτυρόπιτα Ηλιοτρόπιο – Sunflower Spinach-Feta cheese Pie

Παράτησα την Νυχτερινή μου Κουζίνα καιρό τώρα, τ’ ομολογώ, όχι φυσικά γιατί δεν μαγειρεύτηκαν στο μεταξύ ένα σωρό νοστιμιές και δεν δοκιμάστηκαν άλλες τόσες καινούριες συνταγές, αλλά επειδή η ζωή έχει ως συνήθως τα δικά της σχέδια και προγράμματα και σε τρέχει στους δικούς της ρυθμούς.

Τώρα όμως είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σας μια πανέμορφη, ανοιξιάτικη σπανακοτυρόπιτα, που θα φτιάξετε γρήγορα και εύκολα, και θα στολίσει το τραπέζι σας, αφού πέρα από νόστιμη είναι κι εξαιρετικά εμφανίσιμη.

Την συνταγή την πέτυχα εδώ, και την προσάρμοσα στα δικά μου γούστα. Οι αλλαγές που έκανα ήταν στο μείγμα του αλευριού, όπου χρησιμοποίησα 350 γραμμάρια χωριάτικο κίτρινο αλεύρι Λήμνου, και 150 γραμμάρια αλεύρι ολικής άλεσης Λήμνου. Επίσης, άλλαξα τα συστατικά της γέμισης, φέρνοντάς τα στο πιο ελληνικό τους.

I know it’s been quite a while since I last posted anything here, on my Midnight Kitchen, not because there weren’t any new recipes cooked, but because as usual, life has its own plans and leads you to its own rhythms and cycles.

But today I’m back to share with all of you a magnificent, spring spinach and feta cheese pie, which you will prepare quickly and easily, and it will lighten up your table, reminding you of sunflowers.

I’ve found the recipe here and adapted it according to my taste. I used 350 gr of Durum Flour 150 gr of Whole Wheat Flour of Lemnos Island. Moreover, I’ve changed the filling ingredients, substituting ricotta cheese with feta cheese and adding a bunch of Greek greens and herbs  in order to make it more “Greek”.

Continue reading

Advertisements

Κόλλυβα Koliva-Food of Life and Food for the Dead

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που κάπου, κάπως, κάποια στιγμή δεν δοκίμασε κόλλυβα, το βρασμένο στάρι που φτιάχνουμε για την μνημόνευση αγαπημένων μας προσώπων που δεν ζουν πια. Ως παιδάκι μου άρεσαν πολύ κι ακόμα θυμάμαι τη λαχτάρα που είχα όταν πήγαινε η μάνα μου σε κάποιο μνημόσυνο ή τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησία και τύχαινε να μη με πάρει μαζί, να έρθει και να μου φέρει πίσω στάρι βρασμένο. Άλλοτε ήταν πετυχημένα και πεντανόστιμα, άλλοτε όχι και τόσο, αλλά πάντα τα “τιμούσα” με το παραπάνω, αν και ποτέ δεν μ’ άφηναν να φάω όσα ήθελα: “είναι βαριά, δεν κάνει να φας άλλα, θα πονέσει η κοιλιά σου”, ήταν η συχνότερη απάντηση. Ήμουν παιδάκι, δεν μ’ ένοιαζε και τόσο να “μνημονεύσω” τον όποιο άγνωστο νεκρό (αν κι έλεγα “ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του” όπως με είχε δασκαλέψει η μάνα μου), μ’ ένοιαζε όμως να φάω αυτό το υπέροχο γλύκισμα με τις τόσες διαφορετικές γεύσεις που έσμιγαν αρμονικά στο στόμα. Κι αυτό, για ένα πιτσιρίκι δύσκολο και μίζερο στο φαγητό του, ήταν μάλλον κατόρθωμα.

Κύλησαν τα χρόνια, έφυγα από το πατρικό μου, και οι ευκαιρίες που είχα να δοκιμάσω κόλλυβα ήταν πια ελάχιστες. Ως φοιτήτρια είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή τους, αλλά κι αργότερα όταν ήρθα να ζήσω στην Αθήνα γύρω στα εικοσιτέσσερά μου, δε θα έλεγα ότι υπήρξαν ποτέ στο βιβλίο των συνταγών μου με τις οποίες πειραματιζόμουν στην κουζίνα.

Αραιά και πού, μπορεί να τύχαινε σε κάποια επίσκεψή μου στο πατρικό μου στο Βόλο, να έχει η μάνα μου στο ψυγείο βρασμένο στάρι και να δοκιμάσω ξανά. Αλλά εκείνη η παιδική λαχτάρα και η μαγεία των γεύσεων είχε μάλλον χαθεί. Φυσικά, μέχρι και σήμερα δεν είχε χρειαστεί ποτέ να μπω στη διαδικασία να φτιάξω μόνη μου στάρι για να μνημονεύσω κάποιο νεκρό. Όχι πως δεν υπήρξαν θάνατοι αγαπημένων προσώπων στη ζωή μου, αλλά δεν έτυχε να χρειαστεί να αναλάβω εγώ αυτή την υποχρέωση, ούτε κι όταν έχασα τον πατέρα μου πριν τρία χρόνια.

Φέτος όμως, με το τελευταίο Ψυχοσάββατο να πλησιάζει, βρέθηκα για πρώτη φορά να αναλαμβάνω την υποχρέωση να φτιάξω κόλλυβα στη μνήμη του πατέρα μου, γιατί η μητέρα μου για διάφορους λόγους αδυνατούσε.

Έψαξα κάμποσο στο διαδίκτυο, κράτησα σημειώσεις, συμβουλεύτηκα και τη μάνα μου για τη συνταγή, και τέλος πειραματίστηκα μόνη μου για να καταλήξω σ’ αυτό που θυμόμουν ως γεύση και υφή από τα παιδικά μου χρόνια. Το φτιάξιμό τους μου χάρισε μια μέρα μεγάλης ψυχικής γαλήνης. Η ιδέα ότι έφτιαχνα κάτι με αγάπη, στη μνήμη του πατέρα μου που μου λείπει καθημερινά και πάντα θα μου λείπει, ήταν σχεδόν λυτρωτική και ψυχοθεραπευτική.

Καταλήγω πως δεν έχει ακριβώς σημασία τι πιστεύει κανείς ή αν πιστεύει κάπου. Οι συμβολισμοί έχουν σημασία και λειτουργούν παρηγορητικά και ψυχοθεραπευτικά. Ξεκίνησα να τα φτιάχνω με καθαρό μυαλό, και με αγάπη. Όσο τα έφτιαχνα, θυμήθηκα τον μπαμπά μου, στιγμές από τη ζωή μας μαζί, στιγμές όμορφες και άσχημες, πικρές και γλυκές, κι έβαλα στην παρασκευή τους όση αγάπη είχα για εκείνον, όσα συγγνώμη ήθελα να του πω και κυρίως το ότι του συγχωρούσα όσα κάποτε με πίκραναν και μου δυσκόλεψαν τη ζωή.

Η συνταγή μου είναι η εξής:

Continue reading