Cinnabon, η συγχωρεμένη αμαρτία!

Προ καιρού είχα βρεθεί στην Πλατεία Κοραή για ένα ραντεβού. Καθίσαμε στο Cinnabon και ως εκ τούτου, η παρέα μου με κέρασε εκτός από καφέ, κι ένα Cinnabon Classic Roll. Η αλήθεια είναι ότι στραβοκατάπια βλέποντας την τιμή (3,20 για ένα ρολλάκι κανέλας που δε μου πολυγέμισε το μάτι), αλλά εφόσον ήταν κέρασμα δεν μ’ έπαιρνε να κάνω και σχόλια.

Ομολογώ ότι δεν είχε τύχει να βρεθώ στο συγκεκριμένο κατάστημα ως τότε, πράγμα που σημαίνει φυσικά ότι δεν είχα ξαναδοκιμάσει Cinnabon στη ζωή μου. Το κοντινότερο πράγμα που είχα γευτεί ήταν τα κλασσικά ρολλά με κανέλλα και σταφίδα από το φούρνο, γι’ αυτό και αρχικά θεώρησα υπερεκτιμημένο και πανάκριβο το συγκεκριμένο γλυκάκι.

Όμως αμαρτία ομολογουμένη αμαρτία ουκ έστι, κι έτσι λοιπόν ομολογώ και μετανοώ: Ήταν ό,τι ωραιότερο έχω φάει σε γλυκό τον τελευταίαο καιρό, κι όποιος έχει περάσει από εκεί και το έχει δοκιμάσει ξέρει καλά για τι πράγμα μιλάω.

Όπως ήταν αναμενόμενο, με το που επέστρεψα στο σπίτι, βάλθηκα να βρω συνταγή όσο πιο κοντά στην αυθεντική.

Εύκολο; Καθόλου.

Αν κάνετε τον κόπο να ψάξετε online σε ανάλογα site (βάλτε στην αναζήτηση cinnabon copycat recipe), θα δείτε ότι υπάρχουν δεκάδες για να μην πω εκατοντάδες συνταγές που ορκίζονται ότι είναι the real thing, or the closest to the real thing you can get.

Τα βασικά υλικά είναι πάνω-κάτω σε όλες τα ίδια, αλλά ο ένας μάγειρας λέει το τάδε μυστικό, ο άλλος το δείνα, ο παραπέρα επιμένει πως τη διαφορά την κάνει το αλεύρι, ο παρακεί πως για όλα παίζουν ρόλο οι αναλογίες βούτυρου και η υφή της ζύμης… Μύλος δηλαδή.

Μετά από μερικές αποτυχημένες ως ημιαποτυχημένες προσπάθειες να αναπαράγω την απολαυστική γεύση που μου χάρισε το αυθεντικό Cinnabon, έπεσα πάνω σε μια συνταγή και είπα “ίσως εδώ δούμε φως”.

Continue reading

Μελιτζανάκι τουρσί

Τα τουρσιά είναι μία από τις αγαπημένες μου λιχουδιές. Συνοδεύουν τέλεια τα βαρετά όσπρια, αλλά μπορούν να γίνουν και μόνα τους ένας απολαυστικός μεζές για το ούζο και το τσίπουρο. Δοκίμασα για πρώτη φορά μελιτζάνα τουρσί όταν πήγαινα ακόμα στο Δημοτικό και μου άρεσε πολύ. Τι να πω, από μικρή φαίνεται η μερακλού γυναίκα. Τις έφτιαχνε η πεθερά της αδερφής της μαμάς μου και ήταν εξαιρετικές. Χρησιμοποιούσε τσακώνικες μελιτζάνες γεμιστές με σκόρδο και σέλινο, τις οποίες διατηρούσε σε άρμη και τις ράντιζε με λαδόξυδο στο πιάτο. Εκείνη την εποχή, στο αχαϊκό ορεινό χωριό της όπου δεν ευδοκιμούσε η ελιά και το λάδι αγοραζόταν, οι νοικοκυρές, για λόγους οικονομίας, απέφευγαν να διατηρούν τα τουρσιά σε λάδι.

Η τσακώνικη μελιτζάνα έχει πάρει το όνομά της από την Τσακωνιά, μια περιοχή της νοτιανατολικής Κυνουρίας. Είναι η μοναδική γλυκιά μελιτζάνα,  γι’ αυτό γίνεται επίσης γλυκό του κουταλιού. Η τσακώνικη μελιτζάνα Λεωνιδίου είναι ένα από τα 317 ευρωπαϊκά προϊόντα με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ).

Ενήλικη πια, σε ένα μανάβικο της Πλατείας Αμερικής βρήκα μελιτζανάκι τουρσί, το οποίο έφτιαχνε η μητέρα του ιδιοκτήτη που -συμπτωματικά- καταγόταν και εκείνος από ένα ορεινό χωριό της Αχαΐας. Πεντανόστιμο -το τουρσάκι, για το χωριό δεν ξέρω- αλλά πανάκριβο: 25 ευρώ το κιλό! Αν ήθελα να απολαμβάνω αυτό το αγαπημένο ορεκτικό έπρεπε να μάθω να το φτιάχνω μόνη μου. Βρήκα κάμποσες συνταγές και κατέληξα σε ένα συνδυασμό τους. Οι συνιστώσες είναι φαινόμενο της εποχής άλλωστε. Στην πολιτική πιθανώς να είναι αμφιλεγόμενες, αλλά στο τουρσί το αποτέλεσμά τους ήταν εντυπωσιακό. Μικρές μελιτζάνες βρίσκουμε γύρω στα τέλη του Σεπτέμβρη όμως φέτος χάρη στο καλοκαίρι που τράβηξε μέχρι το… Νοέμβρη εγώ τις ξετρύπωσα το πρώτο δεκαήμερο του μήνα. Σε μέγεθος δεν ξεπερνούσαν τα πέντε εκατοστά. Ας δούμε πώς τις έφτιαξα.
Continue reading