Σπανακοτυρόπιτα Ηλιοτρόπιο – Sunflower Spinach-Feta cheese Pie

Παράτησα την Νυχτερινή μου Κουζίνα καιρό τώρα, τ’ ομολογώ, όχι φυσικά γιατί δεν μαγειρεύτηκαν στο μεταξύ ένα σωρό νοστιμιές και δεν δοκιμάστηκαν άλλες τόσες καινούριες συνταγές, αλλά επειδή η ζωή έχει ως συνήθως τα δικά της σχέδια και προγράμματα και σε τρέχει στους δικούς της ρυθμούς.

Τώρα όμως είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σας μια πανέμορφη, ανοιξιάτικη σπανακοτυρόπιτα, που θα φτιάξετε γρήγορα και εύκολα, και θα στολίσει το τραπέζι σας, αφού πέρα από νόστιμη είναι κι εξαιρετικά εμφανίσιμη.

Την συνταγή την πέτυχα εδώ, και την προσάρμοσα στα δικά μου γούστα. Οι αλλαγές που έκανα ήταν στο μείγμα του αλευριού, όπου χρησιμοποίησα 350 γραμμάρια χωριάτικο κίτρινο αλεύρι Λήμνου, και 150 γραμμάρια αλεύρι ολικής άλεσης Λήμνου. Επίσης, άλλαξα τα συστατικά της γέμισης, φέρνοντάς τα στο πιο ελληνικό τους.

I know it’s been quite a while since I last posted anything here, on my Midnight Kitchen, not because there weren’t any new recipes cooked, but because as usual, life has its own plans and leads you to its own rhythms and cycles.

But today I’m back to share with all of you a magnificent, spring spinach and feta cheese pie, which you will prepare quickly and easily, and it will lighten up your table, reminding you of sunflowers.

I’ve found the recipe here and adapted it according to my taste. I used 350 gr of Durum Flour 150 gr of Whole Wheat Flour of Lemnos Island. Moreover, I’ve changed the filling ingredients, substituting ricotta cheese with feta cheese and adding a bunch of Greek greens and herbs  in order to make it more “Greek”.

Continue reading

Σπεντζοφάι το Πηλιορείτικο / Spentzofai, Traditional dish of Mount Pelion

Ξέρω ότι δεν ολοκλήρωσα την τριλογία του Μαροκινού γεύματος (παραμένει η συνταγή για τη Μαροκινή σαλάτα και το ψωμί), όμως μια που μπήκε ο Σεπτέμβρης κι είναι η εποχή της μελιτζάνας, ήθελα να παρουσιάσω μια συνταγή πολύ αγαπημένη, από τα πάτρια εδάφη. Βολιώτισσα γαρ και με καταγωγή από το Πήλιο από την πλευρά της μητέρας μου, το σπεντζοφάι ήταν απ’ τα πιο λαχταριστά κι αγαπημένα καλοκαιρινά φαγητά που θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία. Είναι εύκολο στη διαδικασία, καθόλου χρονοβόρο και υπάρχει και τρόπος να το κάνετε πιο ελαφρύ στην εκτέλεσή του, κι αυτόν τον τρόπο θα σας παρουσιάσω εδώ.

Σπεντζοφάι λοιπόν. Όπου σπέντζα η ονομασία της καυτερής πιπεριάς, άρα το σπεντζοφάι μας είναι το φαί με τις πιπεριές. Στην καλοκαιρινή του εκδοχή η μητέρα μου πρόσθετε μελιτζάνες. Στη χειμωνιάτικη μόνο πιπεριές και λουκάνικο.

Για να το φτιάξουμε θα χρειαστούμε:

1 κιλό πράσινες πιπεριές κέρατο

3 μελιτζάνες Τσακώνικες

1-2 καυτερές πιπερίτσες ή εναλλακτικά 1 κ.γ. σκόνη τσίλι

2 θηλιές λουκάνικο Βολιώτικο (αν δεν βρείτε, χρησιμοποιήστε λουκάνικο μοσχαρίσιο)

1 κιλό ώριμα πομοντόρια περασμένα στο μούλτι

1 κ. σούπας ελαιόλαδο

1 πρέζα ζάχαρη
Continue reading

Ταζίν κοτόπουλου με πράσινες ελιές Chicken Tagine with olives Djej m’ qualli

Αφού επιτέλους είχα έτοιμα στα χέρια μου τα λεμονάκια κονφί, καταπιάστηκα να ετοιμάσω την ταζίν κοτόπουλου με πράσινες ελιές. Όντας σε εντελώς Μαροκινό mood είπα να συνδυάσω την ταζίν με Μαροκινό ψωμί και τσάι. Σαλάτα δεν έφτιαξα, όχι γιατί βαρέθηκα ή γιατί δεν έχει υπέροχη γεύση, αλλά γιατί κάτι μου έλεγε πως θα τιμούσαμε δεόντως το κυρίως πιάτο κι η Μαροκινή σαλάτα θα έμενε παραπονεμένη. Τελικά είχα δίκιο. Ακόμη και το Μαροκινό τσάι (που για χάρη του ευχαρίστως απαρνήθηκα για μεγάλες περιόδους τον καφέ), έμεινε ξεχασμένο.

Όπως σας υποσχέθηκα και στο προηγούμενο ποστ, σας δίνω τη συνταγή για την ταζίν.

Θα ακολουθήσουν οι συνταγές για το Μαροκινό ψωμί (ένα από τα πολλά είδη λαχταριστού ψωμιού που συνηθίζονται στο Μαρόκο), τη Μαροκινή σαλάτα και τέλος το περιβόητο Moroccan  whiskey, δηλαδή το Μαροκινό τσάι δυόσμου (και όχι μέντας όπως νομίζουν πολλοί).

Πριν απ’ αυτό όμως, ας πούμε μερικά πράγματα για τις ταζίν.

Tajin slaoui είναι το πήλινο σκεύος μέσα στο οποίο μαγειρεύονται διάφορα φαγητά. Αποτελείται από δύο κομμάτια, ένα ρηχό πιάτο, κι ένα κωνικό σκέπασμα που εφαρμόζει πλήρως στη βάση. Οι ταζίν χρησιμοποιούνταν ευρέως από τους νομάδες της Β. Αφρικής με την έννοια ενός φορητού φούρνου, όπου μπορούσαν να σιγοψήσουν κρέατα πάνω στα κάρβουνα. Σε πολλά μέρη του Μαρόκου, ειδικά στις λιγότερο τουριστικές περιοχές, οι νοικοκυρές χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα τις ταζίν μ’ αυτόν τον τρόπο. Το κωνικό καπάκι της ταζίν είναι αυτό που δίνει ένα εξαιρετικά γευστικό και μελωμένο αποτέλεσμα, καθώς όσο σιγοβράζει το φαγητό, ο ατμός συσσωρεύεται στην κορφή του καπακιού και λόγω του σχήματος του κυλά ξανά μέσα στο ρηχό σκεύος της ταζίν, επιτρέποντας το φαγητό να μαγειρευτεί μέσα στους ίδιους του τους χυμούς. Επιπλέον, και το ίδιο το υλικό (ο πηλός δηλαδή), συμβάλλει στο γευστικό αποτέλεσμα.

Ταζίν παραταγμένες στη σειρά για να τραβούν το μάτι του τουρίστα, στο βερβερίνικο χωριουδάκι της Setti Fatma, το οποίο βρίσκεται στην κοιλάδα της Ourika, στους πρόποδες της οροσειράς του Άτλαντα.

Ταζίν παραταγμένες στη σειρά για να τραβούν το μάτι του τουρίστα, στο βερβερίνικο χωριουδάκι της Setti Fatma, το οποίο βρίσκεται στην κοιλάδα της Ourika, στους πρόποδες της οροσειράς του Άτλαντα.

Οι ταζίν είναι θα λέγαμε πολυχρηστικά σκεύη. Μπορούμε να ξεκινήσουμε το μαγείρεμα πάνω στη φωτιά μιας κουζίνας γκαζιού για παράδειγμα (με ανάλογο σκεύος κάτω από την ταζίν, σαν μικρή πυροστιά, που την προστατεύει από την απευθείας έκθεση στη φωτιά) και να συνεχίσουμε στο φούρνο, ή να τις βάλουμε απευθείας στο φούρνο. Σήμερα πλέον, κατασκευάζονται και ταζίν από ειδικά κράματα (μέταλλο ή πηλός με κατάλληλη διεργασία) ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν και απευθείας πάνω στα μάτια της κουζίνας, είτε αυτή είναι γκαζιού, είτε με ηλεκτρικές ή κεραμικές εστίες. Σε μέγεθος οι ταζίν ποικίλλουν από ατομικές μέχρι οικογενειακές.

Ταζίν κοτόπουλου με ελιές στο φημισμένο εστιατόριο Chez Chegrouni του Μαρακές.

Ταζίν κοτόπουλου με ελιές στο φημισμένο εστιατόριο Chez Chegrouni του Μαρακές.

Αυτή που βλέπετε στην παραπάνω φωτογραφία θεωρητικά είναι ατομική μερίδα, αν και θα μπορούσαν να τη μοιραστούν δύο άτομα.

Ναι, υπάρχουν ταζίν και σ' αυτό το μέγεθος! Ταζίν κουσκούς με λαχανικά, σε φιλικό σπίτι στην Καζαμπλάνκα.

Ναι, υπάρχουν ταζίν και σ’ αυτό το μέγεθος! Ταζίν κουσκούς με λαχανικά, σε φιλικό σπίτι στην Καζαμπλάνκα.

Ταζίν επίσης λέγεται και κάθε είδους φαγητό που μαγειρεύεται στο συγκεκριμένο σκεύος. Έτσι έχουμε ταζίν κοτόπουλου, ψαριού, αρνιού ή κατσικιού, λαχανικών κλπ

Κι αν αναρωτηθήκατε, όχι, δεν διαθέτω ταζίν στην κουζίνα μου, αν και πολύ θα το ήθελα. Στο τελευταίο μου ταξίδι στο Μαρόκο είχα φορτωθεί ένα σωρό άλλα πράγματα και η ταζίν δεν χωρούσε, κι επίσης αμφέβαλλα αν θα έφτανε σώα ως την Ελλάδα. Όμως ταζίν, με λίγη καλή θέληση, μπορούμε να φτιάξουμε και σε άλλα σκεύη.
Continue reading

Μαροκινά Λεμόνια Κονφί Moroccan Preserved Lemons

Το Μαρόκο παραμένει πάντα στην καρδιά μου, για πάρα πολλούς λόγους, και φυσικά η κουζίνα του είναι ένας από αυτούς.
Έχω ήδη δώσει λίγες Μαροκινές συνταγές στη Νυχτερινή Kουζίνα, και στο μέλλον θ’ ακολουθήσουν κι άλλες.
Αν με ρωτούσε όμως κανείς που σκοπεύει να ταξιδέψει στο Μαρόκο, τί να δοκιμάσει σε φαγητό, δύσκολα θα μπορούσα να μην αναφέρω πρώτα-πρώτα τη λαχταριστή, ζουμερή, μαγευτικά μυρωδάτη, πεντανόστιμη ταζίν κοτόπουλου με πράσινες ελιές και λεμόνια κονφί.

Το μυστικό συστατικό αυτού του πιάτου, αυτό που το κάνει Μαροκινό ταζίν και όχι κοτόπουλο λεμονάτο, είναι πρωτίστως τα λεμονάκια κονφί που χρησιμοποιούνται στην παρασκευή του.
Δεν ξέρω γιατί τόσα χρόνια δεν αποφάσιζα να τα φτιάξω μόνη μου για να μπορώ να παρασκευάσω και την ταζίν κοτόπουλου και ένα σωρό ακόμη συνταγές, αλλά ένα πρωί σηκώθηκα κι αποφάσισα πως ήταν καιρός να γίνει κι αυτό.

Η συνταγή τους είναι πανεύκολη, απαιτεί μονάχα υπομονή δύο μηνών περίπου για να είναι έτοιμα τα λεμονάκια προς χρήση. Θα μπορούσαν ίσως να χρησιμοποιηθούν και στον ένα μήνα, αλλά θεωρώ πως κοντά στους δυο μήνες είναι ό,τι πρέπει.

Στο Μαρόκο φτιάχνουν τα λεμόνια διατηρημένα ολόκληρα όπως θα δείτε στην παρακάτω φωτό από την αγορά της αγαπημένης μου, παραλιακής Εσσαουίρα, αλλά εμείς θα δοκιμάσουμε μια πιο εύκολη εκδοχή.

Essaouira Food Market

Essaouira Food Market

Πάμε να τη δούμε:
Continue reading

Κόλλυβα Koliva-Food of Life and Food for the Dead

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος στην Ελλάδα που κάπου, κάπως, κάποια στιγμή δεν δοκίμασε κόλλυβα, το βρασμένο στάρι που φτιάχνουμε για την μνημόνευση αγαπημένων μας προσώπων που δεν ζουν πια. Ως παιδάκι μου άρεσαν πολύ κι ακόμα θυμάμαι τη λαχτάρα που είχα όταν πήγαινε η μάνα μου σε κάποιο μνημόσυνο ή τα Ψυχοσάββατα στην εκκλησία και τύχαινε να μη με πάρει μαζί, να έρθει και να μου φέρει πίσω στάρι βρασμένο. Άλλοτε ήταν πετυχημένα και πεντανόστιμα, άλλοτε όχι και τόσο, αλλά πάντα τα “τιμούσα” με το παραπάνω, αν και ποτέ δεν μ’ άφηναν να φάω όσα ήθελα: “είναι βαριά, δεν κάνει να φας άλλα, θα πονέσει η κοιλιά σου”, ήταν η συχνότερη απάντηση. Ήμουν παιδάκι, δεν μ’ ένοιαζε και τόσο να “μνημονεύσω” τον όποιο άγνωστο νεκρό (αν κι έλεγα “ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του” όπως με είχε δασκαλέψει η μάνα μου), μ’ ένοιαζε όμως να φάω αυτό το υπέροχο γλύκισμα με τις τόσες διαφορετικές γεύσεις που έσμιγαν αρμονικά στο στόμα. Κι αυτό, για ένα πιτσιρίκι δύσκολο και μίζερο στο φαγητό του, ήταν μάλλον κατόρθωμα.

Κύλησαν τα χρόνια, έφυγα από το πατρικό μου, και οι ευκαιρίες που είχα να δοκιμάσω κόλλυβα ήταν πια ελάχιστες. Ως φοιτήτρια είχα σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή τους, αλλά κι αργότερα όταν ήρθα να ζήσω στην Αθήνα γύρω στα εικοσιτέσσερά μου, δε θα έλεγα ότι υπήρξαν ποτέ στο βιβλίο των συνταγών μου με τις οποίες πειραματιζόμουν στην κουζίνα.

Αραιά και πού, μπορεί να τύχαινε σε κάποια επίσκεψή μου στο πατρικό μου στο Βόλο, να έχει η μάνα μου στο ψυγείο βρασμένο στάρι και να δοκιμάσω ξανά. Αλλά εκείνη η παιδική λαχτάρα και η μαγεία των γεύσεων είχε μάλλον χαθεί. Φυσικά, μέχρι και σήμερα δεν είχε χρειαστεί ποτέ να μπω στη διαδικασία να φτιάξω μόνη μου στάρι για να μνημονεύσω κάποιο νεκρό. Όχι πως δεν υπήρξαν θάνατοι αγαπημένων προσώπων στη ζωή μου, αλλά δεν έτυχε να χρειαστεί να αναλάβω εγώ αυτή την υποχρέωση, ούτε κι όταν έχασα τον πατέρα μου πριν τρία χρόνια.

Φέτος όμως, με το τελευταίο Ψυχοσάββατο να πλησιάζει, βρέθηκα για πρώτη φορά να αναλαμβάνω την υποχρέωση να φτιάξω κόλλυβα στη μνήμη του πατέρα μου, γιατί η μητέρα μου για διάφορους λόγους αδυνατούσε.

Έψαξα κάμποσο στο διαδίκτυο, κράτησα σημειώσεις, συμβουλεύτηκα και τη μάνα μου για τη συνταγή, και τέλος πειραματίστηκα μόνη μου για να καταλήξω σ’ αυτό που θυμόμουν ως γεύση και υφή από τα παιδικά μου χρόνια. Το φτιάξιμό τους μου χάρισε μια μέρα μεγάλης ψυχικής γαλήνης. Η ιδέα ότι έφτιαχνα κάτι με αγάπη, στη μνήμη του πατέρα μου που μου λείπει καθημερινά και πάντα θα μου λείπει, ήταν σχεδόν λυτρωτική και ψυχοθεραπευτική.

Καταλήγω πως δεν έχει ακριβώς σημασία τι πιστεύει κανείς ή αν πιστεύει κάπου. Οι συμβολισμοί έχουν σημασία και λειτουργούν παρηγορητικά και ψυχοθεραπευτικά. Ξεκίνησα να τα φτιάχνω με καθαρό μυαλό, και με αγάπη. Όσο τα έφτιαχνα, θυμήθηκα τον μπαμπά μου, στιγμές από τη ζωή μας μαζί, στιγμές όμορφες και άσχημες, πικρές και γλυκές, κι έβαλα στην παρασκευή τους όση αγάπη είχα για εκείνον, όσα συγγνώμη ήθελα να του πω και κυρίως το ότι του συγχωρούσα όσα κάποτε με πίκραναν και μου δυσκόλεψαν τη ζωή.

Η συνταγή μου είναι η εξής:

Continue reading

Μαρμελάδες σπιτικές, όλο άρωμα και χρώμα

Ψάχνοντας τα ντουλάπια μου σήμερα το πρωί, συνειδητοποίησα ότι είχαμε ξεμείνει από μαρμελάδα. Όντως είχα καιρό να φτιάξω, αλλά δεν είχα μπροστά μου τον απαιτούμενο χρόνο για μπελαλίδικες και πολύπλοκες συνταγές.

Επιπλέον, λόγω περιορισμένου budget ήθελα μια συνταγή που να μη μου κοστίσει ο κούκος αηδόνι.

Έτσι λοιπόν, επέλεξα τις δυο ακόλουθες συνταγές με κριτήρια αγαπημένες γεύσεις, χρόνο παρασκευής και κόστος.

Προσωπικά, λατρεύω τις γλυκόπικρες γεύσεις στις μαρμελάδες, οπότε μια από τις πρώτες μου επιλογές είναι η μαρμελάδα πορτοκάλι, κι ενώ μ’ αρέσει σκέτη, αυτή τη φορά είπα να την πάω ένα βήμα παραπέρα και να την εμπλουτίσω με αρωματικά που της πάνε εκπληκτικά.

Ακόμη κι αν δεν είστε φίλοι της γλυκόπικρης γεύσης του πορτοκαλιού, αξίζει να τη δοκιμάσετε μόνο και μόνο για το εξαίσιο άρωμα που αφήνει στην επίγευσή της.

Το αρσενικό του σπιτιού αγαπάει πολύ τα ακτινίδια. Εμένα δεν μου κάνουν ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Μάλλον προς το κρύο για να είμαι ειλικρινής. Όμως μου αρέσουν ιδιαίτερα στην μαρμελαδένια εκδοχή τους. Νομίζω ότι απογειώνονται γευστικά. Η προσθήκη του φρεσκοτριμμένου τζίντζερ ήταν δική μου, αλλά μου αρέσει εξίσου, για να μην πω ακόμη περισσότερο, έτσι απλή και σκέτη, μόνο φρούτο και ζάχαρη.

Η διαδικασία παρασκευής και για τις δύο είναι η ίδια.

Πάμε να τις δούμε:

Marmalades

Μαρμελάδα ακτινίδιο

Κόστος: 2,82 ευρώ για μισό κιλό έτοιμου προϊόντος

Συνολικός χρόνος: 15 λεπτά (πέντε λεπτά προετοιμασία, δέκα λεπτά βράσιμο)

Υλικά

Μισό κιλό ακτινίδια (βάρος καθαρισμένου φρούτου)

Μισό κιλό ζάχαρη για μαρμελάδες (σε όλα τα μεγάλα σουπερμάρκετ)

Λίγο φρέσκο τζίντζερ, τριμμένο στον ψιλό τρίφτη

Μαρμελάδα πορτοκάλι

Κόστος: 1,82 ευρώ για μισό κιλό έτοιμου προϊόντος

Συνολικός χρόνος: 15 λεπτά (πέντε λεπτά προετοιμασία, δέκα λεπτά βράσιμο)

Υλικά

Μισό κιλό πορτοκάλια (βάρος καθαρισμένου φρούτου)

Μισό κιλό ζάχαρη για μαρμελάδες

Οι σπόροι από πέντε λουβιά κάρδαμου

1 κ.γ. ροζ πιπέρι κοπανισμένο στο γουδί

1 κ.γ. σπόροι γλυκάνισου κοπανισμένοι στο γουδί

Οι φλούδες από ένα πορτοκάλι (χρησιμοποιούμε τον αποφλοιωτή ώστε να πάρουμε τη φλούδα χωρίς καθόλου από το άσπρο της μέρος. Στη συνέχεια κόβουμε τις φλούδες ζ0υλιέν κι έπειτα σε μικρότερα κομματάκια).

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε τα φρούτα και τα κόβουμε σε κομμάτια.

Με το stick blender τα πολτοποιούμε όσο θέλουμε (προτιμώ να αφήνω μέσα κομματάκια του φρούτου).

Σε βαθιά κατσαρόλα με βαρύ πάτο, ρίχνουμε το φρούτο μας και τη ζάχαρη. Βάζουμε την κατσαρόλα στο μάτι της κουζίνας στη χαμηλότερη θερμοκρασία. Ανακατεύουμε ελαφρά κάθε τόσο, μέχρι να λιώσει εντελώς η ζάχαρη. Ανεβάζουμε την ένταση της φωτιάς στο μάξιμουμ, και βράζουμε για τέσσερα λεπτά, ή μέχρι η θερμοκρασία της μαρμελάδας μας να φτάσει τους 103-105 βαθμούς Κελσίου. Ανακατεύουμε συνεχώς σε όλη τη διάρκεια του βρασμού.

Μόλις η μαρμελάδα μας είναι έτοιμη, αφαιρούμε με κουτάλα όσον αφρό έχει σχηματιστεί, και τη μεταφέρουμε σε καθαρά, αποστειρωμένα βάζα χωρητικότητας μισού λίτρου.

Κλείνουμε με το καπάκι τους και αναποδογυρίζουμε τα βάζα. Τα αφήνουμε έτσι να κρυώσουν.

Tips

Η μαρμελάδα ακτινίδιο βοηθά εξαιρετικά στην καλή λειτουργία του εντέρου.

Ψωμί χωρίς ζύμωμα!

Κι όμως, γίνεται, και το αποτέλεσμα είναι ένα ψωμάκι πεντανόστιμο, χωρίς τον κόπο του ζυμώματος.

Η mama κι εγώ έχουμε κάνει πολλές προσπάθειες στο παρελθόν να πετύχουμε ωραίο, σπιτικό ψωμί.

Τον Φλεβάρη που μας πέρασε ήμουν στη φάση που έκανα κάμποσες δοκιμές για να πετύχω το “άγριο προζύμι” και μια ικανοποιητική εκδοχή του άρτου ημών του επιούσιου. Κάποιες απ’ αυτές δούλεψαν, αλλά και πάλι δεν ήμουν απολύτως ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα.

Η mama όμως, ως αποφασιστικός χαρακτήρας που δεν το βάζει εύκολα κάτω, το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Τελειοποίησε και δημοσίευσε μια συνταγή για σπιτικό, ζυμωτό ψωμί χωρίς ζύμωμα.

Αυτό το χωρίς ήταν που έκανε το κλικ, κι αποφάσισα να το δοκιμάσω χτες. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Ένα εξαιρετικό, μοσχομυριστό, γευστικό ψωμάκι που πήρε τρεις ωρίτσες πάνω-κάτω να γίνει, δεν χρειάστηκε ζύμωμα, είχε ωραία κόρα και χορταστική, ελαστική ψίχα που σε τίποτα δε θυμίζει τους “αφρούς” που βρίσκεις στα φουρνάρικα και σε κάνουν ν’ αναρωτιέσαι αν τρως ψωμί ή σφουγγάρι.

Για να το κάνετε κι εσείς, ακολουθήστε τις κατατοπιστικότητες οδηγίες εδώ  στο μπλογκ της mama,οι οποίες συνοδεύονται με εξίσου βοηθητικές φωτογραφίες.

Κι όποιοι διαβάζοντας τη συνταγή νομίσουν ότι είναι μπελαλίδικη, ή όσοι την κάνουν αντικρούσουν ότι έχει κάμποσο ζύμωμα, ένα έχω να τους πω: δεν έχουν ζυμώσει ποτέ πραγματικά ψωμί αν αυτό τους φάνηκε ζύμωμα.

Ιδού και τα καρβελάκια μου λίγο πριν φουρνιστούν:

no_knead_bread_loafs

Και μόλις βγήκαν καμαρωτά-καμαρωτά απ’ το φούρνο:

no_knead_bread_fresh_from_the_oven

Μικρές δικές μου παραλλαγές και παρατηρήσεις:

Όπως αναφέρει κι η mama στο post της, μπορεί να χρειαστείτε περισσότερο νερό ή περισσότερο αλεύρι, αυτό θα το δείτε στην πορεία.

Στη δική μου περίπτωση χρειάστηκε να προσθέσω λίγο χλιαρό νερό στην αρχή, και μου τράβηξε λίγο ακόμη αλεύρι όσο το δίπλωνα. Δεν μέτρησα με ακρίβεια το πόσο, αλλά δεν έχει και σημασία. Οι ποσότητες θ’ αλλάξουν ανά περίσταση, ανάλογα τα αλεύρια, τις θερμοκρασίες κλπ.

Επίσης στο χλιαρό νερό της συνταγής πρόσθεσα και μια κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο.

Πριν το φουρνίσω κι αφού το είχα χαράξει, πασπάλισα τα καρβελάκια με παπαρουνόσπορο, βότανα Προβηγκίας και λίγο χοντρό αλάτι. Καθώς μου είχε περισσέψει λίγη ζύμη, έφτιαξα κι ένα μικρό ψωμάκι γεμιστό με λιαστή ντομάτα, ελιές και φέτα, και πρόσθεσα ως μυρωδικά ελάχιστη ρίγανη, και λίγο σκόρδο σε σκόνη. Το καταβροχθίσαμε ενώ ήταν ακόμη ζεστό! (φυσικά πήραν το κέρασμά τους επίσης ο Κανέλλος, ο Τσίκος και η Λούνα καθώς και ο Ρωμαίος που μας είχε κάνει την τιμή να έρθει για επίσκεψη).

Μου πήρε κοντά στα 50 λεπτά ψήσιμο, αλλά και σ’ αυτό παίζει ρόλο ο φούρνος σας. Οπωσδήποτε ελέγξτε το ψωμάκι σας αφού περάσει ένα μισάωρο, και όχι νωρίτερα.

Καλή επιτυχία!